سياسي_اجتماعي
با خبر شدیم که در پی اعتراضات دانشجویی روی داده در دانشگاه مازندران ۱۵ تن از دانشجویان این دانشگاه بر خلاف موازین حقوق بشر و نص قوانین جاری توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده اند.
ما دانشجویان لیبرال دانشگاههای تهران ضمن اعتراض به نقض حقوق شهروندی دانشجویان نام برده خواستار آزادی هر چه سریع تر آنها هستیم.
اقتدارگرایان اینک برای سرکوب دانشگاه شمشیر را از رو بسته اند ما به آنان نسبت به عواقب اعمال خشن و سرکوبگرانه شان هشدار می دهیم. گویا تسامح و تساهل طیف نظامی-امنیتی حاکم تنها شامل حال سربازان انگلیسی می شود و دانشجویان و زنان و کارگران و دیگر شهروندان از عطوفت اقتدارگرایان بی نصیبند.
ما در شرایط کنونی همه ی فعالین دانشجویی را به بیداری و هوشیاری در برابر تحرکات سرکوبگرانه ی اقتدارگرایان دعوت می کنیم.
آدمي، صرف انسان بودنش حقوق بنياديني دارد كه بطور اجمالي در اعلاميه جهاني حقوق بشر از آنها ياد شده است، كه حق انتخاب شيوه زندگي يكي از مهمترين آنها مي باشد. ناديده گرفتن اين واقعيت از سوي حكومتها، كه تمامي انسانها _فارغ از نژاد و قوميت يا گرايش سياسي_ حق ادامه لذت بخش زندگي را دارند، پذيرفتني نيست. به ديگر سخن هيچ حاكمي حق ندارد در مورد نحوه زندگي افراد، دستورالعملي را به آنها ديكته كند و به ايشان نوع خاصي از زيستن را تحميل كند. به طريق اولي هيچ دولتي حق ندارد بر سر جان انسانهاي كشور تحت حكومتش قمار كند و اين اساسي ترين و مهمترين سرمايه بشري( زندگي ) را از او سلب كند. به مخاطره افتادن جان انسانهاي بي گناه به خاطر جاه طلبي هاي حاكمان مستبد و قدرت طلب آنان، امري است كه در تاريخ جهان بسيار تكرار شده است و نيازي به مرور آن نيست. شايد نمونه بارز آن، كشور همسايه، عراق باشد كه در دوران تاريك زمامداري صدام، بسياري از مردمان آن سرزمين در راه زياده خواهي هاي اين ديكتاتور، جان خود را از دست دادند؛ چه از طريق جنگ و چه تحريمهاي بين المللي.
صبر و تحمل در برابر صداي مخالف و داشتن سعه صدر، صفت پسنديده ايست، اما سكوت در برابر برخي اتفاقات و اظهار نظرها و ندادن پاسخي درخور، منطقي به نظر نمي رسد. در اين راستا جوابيه هائي كه دوستانم امير حسين اعتمادي و سعيد قاسمي نژاد به مطلب خانم آزاده فرقاني دادند، قابل درك است و البته شايسته تحسين. واقعيت اين است كه اعمال و رفتار رفقاي چپ، صبورترين مخالفانشان را هم به واكنش وادار مي كند. اينكه خانمي در دفتر مركزي سازمان ادوار ثحكيم وحدت _كه مطمئنا اين سازمان به صفت چپ شناخته نمي شود_در مراسم 8 مارس حضور داشته باشد و بعدا بگويد" در يك جمع فارغ التحصيلان " شركت كردم، با توجه به سابقه رفقا، امر عجيب و غريبي نيست. ايكاش ايشان با چشمان باز وارد ساختمان مي شدند تا دچارچنين اشتباهي نمي شدند. اينكه رفقاي ايشان از روز اول علم مخالفت با طرح كمپين يك ميليون امضا را برافراشته بودند، بر كسي پوشيده نيست. حداقل خانم فرقاني مي توانند به امضاهائي كه تابحال از افراد مختلف براي طرح كمپين جمع آوري شده مراجعه كنند و امضاهاي رفقايشان را بشمارند، شايد ما دچار ضعف حافظه شده ايم. اما همين حافظه ضعيفمان به ما ياد آوري مي كند كه خبرهاي كمپين را سايتهائي مانند ادوارنيوز، تحكيم نيوز، روز و ... كه هيچكدامشان چپ نيستند،پوشش ميدادند و مي دهند. يك سئوال به ذهنم خطور كرد؛ در سطح بين المللي، خبر دستگيري زنان در تجمعات مختلف از سوي خبرگزاريهاي امپرياليستي (!) انعكاس يافته يا خبرگزاريهاي وابسته به دولتهاي دوست و برادر كوبا، كره شمالي و ونزوئلا! پاسخ به اين سئوال هم حافظه چندان نيرومندي نمي خواهد. من نمي دانم اگر اين سايتهاي غير چپ يا رسانه هاي امپرياليستي نبودند، چه كسي از فعاليتهاي جنبش زنان مطلع مي شد. چه مي توان گفت كه اين تناقضات در كردار و گفتار رفقا، بي اختيار انسان را به خنده وامي دارد. اينكه رفقا برنامه هاي ماهواره اي خود را از شبكه هاي لس آنجلسي پخش مي كنند، يكي ديگر از اين اعمال پارادوكسيكال آنها است. دانستن اينكه لس آنجلس يكي از سه شهر مهم امريكاي جهانخوار (!) است، احتياج به هوش بالائي ندارد. اما چرا نمي روند در كوبا يا ونزوئلا يا كره شمالي كنار همفكران و هم مسلكانشان.عقل سليم حكم مي كند كه انسان در كشوري آزاد فعاليت سياسي كند، نه در كنار ديكتاتورهائي مانند كاسترو، پس بايد به رفقا حق داد؛ ممكن است اقامتشان در كوبا به يك روز هم نرسد و هم مسلكانشان آنها را تحويل دولت ايران بدهند.
توهم خود بزرگ بيني رفقا، ديگر جاي ترديد ندارد. مي توان اين توهم را در مطلب خانم فرقاني يا همفكرانشان و يا برنامه هاي ماهواره اي رفقايشان به وضوح مشاهده كرد. رفقاي حكمتيست كه در دنياي سرمايه داري غرب روزگار سپري مي كنند، آنچنان در برنامه هاي ماهواره ايشان از" كارگران زحمتكش، زنان ستمديده ، معلمان مظلوم و دانشجويان برابري طلب " ياد مي كنند كه گوئي تمام اين اقشار براي ورود حضرات به ايران فرش قرمز پهن كرده اند. ويا خانم فرقاني كه از پيام دادن اكبر گنجي كه مورد احترام اكثر روشنفكران و آزادي خواهان جهان است، خوششان نمي آيد، اين احساس خود را اينگونه به بيشتر حاضران در جلسه ادوار تحكيم وحدت تعميم مي دهند:" آنجا ديدم پيام اكبر گنجي را پخش كردند و پيام يك سازمان داخلي را نيز ... نه من و نه خيلي از ميهمانان اصلا از اين كار خوششان نيامد .... ". اينگونه سخن بر زبان راندن را از كسي مي توان انتظار داشت كه صداي كف زدنهاي ممتد حاضران در مراسم را ( بخاطر گنجي ) نشنيده باشد. در اينجاست كه خانم فرقاني يا بنده كه در مراسم بودم بايد به صحت و سلامتي قوه شنوائي خود شك كنيم.
اينكه قاطبه دانشجويان، معلمان، كارگران و ساير اقشار جامعه، گرايشات ماركسيستي ندارند و آرزوي انقلاب جهاني سوسياليستي را در سر نمي پرورانند و اينكه رفقاي چپ در ايران در اقليت محض هستند، بدين معنا نيست كه دانشجويان، معلمان يا كارگران جملگي ليبرالند. من چنين ادعائي را بر زبان نمي رانم، چون در رؤيا زندگي نمي كنم و در ابرها قدم نمي زنم. وقتي كه يك ليبرال اينگونه اظهارنظر ميكند و ادعائي ندارد، طبعا رفقا هم نبايد بر كوس برتري خود، بيهوده بكوبند.
